زنان بدون شک در مرکز توجه آثار عکاس افسانه‌ای، هلموت نیوتن، قرار داشتند. ستاره‌های پرتره‌های نمادین و عکس‌های مد او، از کاترین دنو تا گریس جونز و از شارلوت رمپلینگ تا ایزابلا روسلینی، سرانجام تفسیر خود را از زندگی و آثار این نابغه جنجالی ارائه می‌دهند؛ پرتره‌ای از این هنرمند به روایت کسانی که سوژه او بوده‌اند. تصویرسازی‌های تحریک‌آمیز، غیرمتعارف و ساختارشکنانه او از زنان هنوز این پرسش را برمی‌انگیزد که آیا آن‌ها سوژه اثر بودند یا صرفاً یک ابزار؟

استف، ژان کلود و ژاک در یک گالری هنری در پاریس کار می‌کنند، اما فعالیت اصلی آن‌ها در زمینه مسائل جنسی و ارتیسم است که آن را به عنوان حوزه گسترده‌ای برای تمرین و آزمایش‌های خود می‌بینند.

در شامگاه ۳۰ آوریل ۱۹۷۱، سالن تاون هال نیویورک مملو از روشنفکران و فمینیست‌های محلی شد تا شاهد تقابل نورمن میلر، که به تازگی کتاب «زندانی سکس» را نوشته بود، با پانلی از فمینیست‌های پرشور باشند. موضوع بحث آزادی زنان بود؛ مسئله‌ای که میلر در آن گویی نقش وکیل مدافع شیطان را بازی می‌کرد.